ซักซ้อมพร้อมรับมือ"โคลนถล่ม" ณ เลยวังไสย

	วันที่ 20 ก.ค. 2553 เวลา 8.00 น. นะครับ ให้เจอหน้ากันอย่างพร้อมหน้าที่ "ห้องฉุกเฉิน" นะครับ ฉุกเฉินจริงๆ ครับ กว่าจะพร้อมหน้ากันได้ก็ 8.30 น. นะครับ ขั้นตอนแรกนะครับ ไปเอารถ EMS ของเรามาจอดเรียงกันไว้นะครับ 2 คันด้วยกันนะครับ สำหรับโชว์เวอร์ประจำงานนี้นะครับ คือ พี่เผ่ากับ พี่กริชครับ
ต่อไปนะครับ ก็พากันเคลื่อนย้ายอุปกรณ์เก็บชีพต่างๆ นะครับ ที่เราจำเป็นหรือไม่จำเป็นก็เอาไปเหอะนะครับ เอาขึ้นรถให้มันพอนะครับ แต่ก็ให้เหลือที่นั่งไว้บ้างนะครับ แล้วเราก็ออกเดินทางกัน..... บรึ้นนนนนน.... ล้อรถหมุนกันประมาณ 8.45 น.
	ระหว่างทางนะครับ หากใครที่ยังไม่ได้กินข้าวเช้านะครับ ผมล่ะครับคนนึง ก็ิกินลม ชมวิวกันให้อิ่มซะนะครับ
สำหรับคนที่อยากจะปล่อยแมมโมเนีย หรือว่่าเมานะครับ (เมารถเมาลา) เราก็มีบริการให้แวะให้ทิ้งของเสียกันระหว่างทางนะครับ เสร็จธุระแล้วเราก็มาเช็คยอดกัน โดยการถ่ายรูปนะครับ
	ถ่ายรูปเสร็จแล้วก็มาตรวจของกันนะครับ ว่าเราเอามาครบกันหรือป่าวนะครับ อันที่จริงถึงของจะครบหรือไม่ เราก็ไม่กลับไปเอานะครับ สังเกตุนะครับ นำตรวจของโดย ท่านผู้อำนวยการ หรือว่า "หมอเก่ง" ของเรานั่นเองนะครับ
พรีเซนเตอร์ทั้งสองท่านนะครับ ขอเฉลยนะครับ ว่าเราพักรถกันอยู่ที่ใดนะครับ ไม่ใช่ปั้มน้ำมันเหมือนๆ กับที่พวกเราเคยพักรถครับ เป็นอะไรนั้นก็ดูในรูปเอาเองล่ะกันนะครับ พรีเซนเตอร์ทั้ง 2 คนของเราก็คือ น้องอ้น กับ พี่พร้อม ของเราครับ
	แล้วเราก็เดินทางกันต่อไปครับ จนมาถึงสถานที่แ่ห่งหนึ่งซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าที่ใด แต่ว่ามีตำรวจอยู่ด้วย ผอ.ก็ลงไปทักทายแล้วพวกเราก็ได้เรื่องว่าต้องตั้งฐานทัพปฐมพยาบาลกันที่นี่ แล้วพวกพี่ๆ ก็พากัน ยกธงแดง ธงเหลือง ธงดำ และธงเขียวลงมาตั้งกันครับ ตอนนั้นเนี้ยผมนึกว่าเป็นธงสัญญาณจราจรอะไรสักอย่างนี่ล่ะครับ ก็เอาๆ ลงมาตั้งกัน
ให้ตายเหอะครับ เราขนของเตรียมจะตั้งฐานฐัพกันจวนจะเรียบร้อยแล้ว ปรากฏว่า คุณตำรวจก็บอกเราว่าอีกทีครับว่า จุดที่เราจะตั้งฐานไม่ใช่ที่นี่ครับ จุดที่ถูกต้องจะอยู่ข้างหน้าอีกประมาณ 600 เมตรครับ เฮ้อ... แล้วเราก็เก็บของขึ้นรถกันให้เหมือนก่อนขนลงนะครับ นี่ถือว่าเป็นการซ้อมเอาของลงจากรถหรือป่าวก็ไม่รู้นะครับ อันที่จริง ผมไม่ได้ขนของช่วยพี่เขาอะไรมากมายหรอกครับ คอยหาจังหวะถ่ายรูปอย่างเดียว เหอๆ แล้วเราก็มาตั้งฐานกันที่จุดที่ถูกต้องครับ ที่นี่ก็มีป้ายบอก พร้อมกับโต๊ะและเก้าอี้จัดไว้เรียบร้อยล่ะ ไม่ต้องสงสัยกันเลยทีเดียวว่าจุดนี้คือของโรงพยาบาลเราหรือป่าว เหมือนกับตอนแรก
	พอเราตั้งฐานกันเสร็จแล้วเราก็ไปเป็นไทมุงกัีนครับ พึ่งรู้ว่างานนี้ก็มีหลายหน่วยงานด้วยกันนะครับ ที่พากันเข้าร่วมซ้อม ก็มีทั้ง กรมป่าไม้ ตำรวจ อาสาสมัครต่างๆ และที่ขาดไม่ได้สำหรับโรงพยาบาลเราก็คงจะเป็นอาสาสมัครเป็นคนบาดเจ็บนั่นเองครับ ตอนนี้ก็ไปหลบๆ แต่งบาดแผลกันที่ไหนก็ไม่รู้นะครับ
พอเราดูได้สักพักนะครับ พวกพี่ๆ ลุงๆ ตาๆ เขาก็พากันฮึกเหิมขึ้นมากันใหญ่ครับ ร้องเอ้วอ้าวกัน กระทืบเท้า แล้วก็พากันวิ่งขึ้นมาในทางที่เรากำลังยืนดูอยู่ครับ เห็นสถานการณ์แบบนี้แล้วรู้สึกว่าจริงจังและเข้มแข็งกันดีครับ แต่ว่าคอยดูอีกภาพนะครับ
	เคยไปกินเนื้อย่างกันไหมครับ แรกๆ ไฟเป็นไงครับ เอาเนื้อขึ้นไปแป๊บเดียวมันก็ดำปิดปี้แล้ว ไงล่ะครับกับภาพนี้ ยังไงยังงั้นเลยครับ เห็นแล้วก็เข้าใจอยู่ครับ ส่วนใหญ่แต่ละคนก็ได้หลานกันหมดแล้ว อาจจะได้เหลนกันแล้วด้วย เหอๆ
ไปดูแต่คนอื่นมาแล้วเราก็มาดูตัวเองมั่งนะครับ เตรียมอะไรมาก็ไม่รู้นะครับ เป็นแผ่นผับที่สามารถพับกันได้หลายแบบทีเดียวนะครับ เอาไว้ไปห้อยคอผู้เคราะห์ร้ายกันนะครับ มันมีแถบสีเขียว สีเหลือง สีแดง สีดำ ครับ วิธีการก็คือพับให้สีใดสีหนึ่งนะครับใ้ห้มันหันหน้าออกมานะครับ จำได้ไหมครับ กับธงสี่สีที่ผมบอกไป นี่แหละครับ สไตล์เดียวกัน สีเขียวคือคนที่ยังกระโดดขึ้นรถโรงพยาบาลได้ สีเหลืองก็คือพวกที่ยังลืมตาอ้าปากได้อยากขึ้นรถโรงพยาบาลปานใดก็ไม่ทันไอ้พวกสีเขียวครับก็เพราะอาการบาดเจ็บกว่านั่นเอง ยังพูดรู้เรื่องอยู่นะครับ สีแดงหรือส้มก็คือมารอมมาร่อแล้วครับจะตายแหล่ไม่ตายแหล่ครับ ส่วนพวกที่สบายที่สุดก็น่าจะเป็นสีดำนั่นเองนะครับคงไม่ต้องให้บอกนะครับ กองๆ กันไว้เลยครับ ชื่อเสียงเรียงนามก็ไว้ตามกันทีหลังเพราะเขาไม่มีโอกาสจะพูดในโลกนี้ได้อีกต่อไปอาเมนนนน
	เอาล่ะหลังจากที่ดูคนอื่นวิ่งไปวิ่งมาได้สักพัก คนซวยคนแรกของเราก็มา เขามาอย่างยิ่งใหญ่ยังก่าแห่วีระบุรุษสงครามมายังไงยังงั้น แต่ว่าทำเอาพวกเรางงไปเลยครับ เขาใส่ปลอกคอของพวกที่คอหักใส่ไว้ที่หัวครับ สงสัยคนใส่ให้นี่คิดว่าจะทำเป็นหมวกกันน็อคให้ละมั้ง หมอเก่งถามเลยครับ "รุ่นใหม่เหรอ" เหอๆ ไม่ใช่ครับ คนใส่เขาบอกว่า "ไปยืม อบต.มา ใส่ไม่เป็น ก็เลยเป็นแบบนี้ล่ะครับ" หมอเก่งก็เลยจัดการใหม่ให้เรียบร้อยครับ ฮากันตั้งแต่รายแรกกันเลย
รายต่อมานะครับ คุณตาคนนี้ครับ สงสัยชอบตัดไม้ทำลายป่านะครับ โดนไม่เสียบท้องนะครับ แทงข้างหลังทะลุถึงหน้าท้องกันเลยทีเีดียว ทำได้เหมือนจริงมากครับ ถ้าหากพวกหม่ำ เท่ง โหน่ง ทำนี่คงเป็นอีกเรื่องหนึ่งนะครับ แต่ว่าบรรยากาศของการซ้อมปฐมพยาบาลนี่ทุกคนของโรงพยาบาลเราก็แสดงได้อย่างสมบทบาทนะครับ ไม่ฮานะครับ ซีเรียสครับ มีแต่ผมล่ะครับขำได้อยู่คนเดียว เคสนี้อยู่ในส่วนของสีแดงครับ
	ต่อมาครับ มาดูในส่วนของคนซวยที่ไม่ค่อยจะเป็นอะไรมากกัน พี่พร้อมนะครับก็รับผิดชอบในส่วนนี้ ในภาพ ก็เป็นคุณลุงคนหนึ่งนะครับ หัวแกไปโหม่งอะไรมาก็ไม่รู้นะครับ หัวแตก ลุงแกก็มายืนให้พี่พร้อมวาดรุปไว้เป็นหลักฐานครับ เคสสนี้อยู่ในส่วนของสีเขียวครับ
ในส่วนนี้ครับ ผมว่าสร้างความเฮฮาให้ผมกว่ากลุ่มอื่นครับ ส่วนนี้อยู่สีเหลืองครับ น้องนักเรียนนะครับ ตอนเอามาวางไว้ข้างๆ กับคนที่อยู่ตรงกลางอ่ะครับ น้องเขาเผลอมองซ้ายครับ ไปเจอเข้ากับหน้าตาของคนนั้นเข้าเต็มๆ ตกใจครับ แล้วแกก็หัวเราะซะพุงเขย่าเลยครับ ทำให้ผมพลอยจะหัวเราะตามไปด้วย คนกลางนั่นก็จริงๆ เลยนะครับ ก่อนมาัรับบทดันไปกินน้ำใสใจจริงมาก่อน ก็เลยมีอาการนะครับ
	มุมนี้ครับ จับมือกันตาย อันที่จริงก่อนมายังไม่จับมือกันหลอกครับ ทางผู้นำส่งเขาบอกว่าศพหนึ่งติดอยู่ยอดไผ่ครับ อีกศพนอนทับขอนอยู่ พอทั้งสองศพมาเจอกัน ยังไงก็ไม่รู้ครับ เอื้อมมือมาจับกันดังภาพที่เห็นนะครับ สงสัยจะเป็นวิญญาณที่ยังวนเวียนอยู่แถวนี้เป็นคนทำนะครับ ไม่ต้องบอกก็น่าจะรู้นะครับ มุมนี้สีดำ
อันนี้ก็เป็นแขนของผู้เคราะห์ร้ายครับ ก่อนที่จะนำส่งขึ้นรถ EMS ของเรานะครับ พยาบาลก็บอกผู้เคราะห์ร้ายว่า "ไม่ต้องเอาแขนไป เดี๋ยวหมอหาแขนใหม่ให้ที่โรงพยาบาล" เป็นเรื่องอัศจรรย์มากเลยครับ พอผู้เคราะห์ร้ายคนนี้เปิดเสื้อตรงหน้าท้องขึ้นก็พบว่าแขนของเขาก็โผล่ออกมาครับ น่าอัศจรรย์จริงๆ ยังก่า เสียงอีสานเขาแสดงกัน
	เคสนี้ครับ เด็กจมน้ำตายครับ อันที่จริงแล้วหาตัวเด็กไม่เจอครับ ก็เลยเอาตุ๊กตาของเด็กคนนั้นมาแทน ถือว่าเป็นตัวแทนของร่างเด็กผู้เคราะห์ร้ายคนนั้น ทางเราก็ไม่รู้จะปฐมพยาบาลยังไงครับ จำหน่ายออกไปเป็นเด็กตายไปเลย
เสร็จซะทีนะครับ สำหรับการซ้อมพร้อมรับมือเหตุการณ์โคลนถล่ม ต่อไปเราก็เก็บข้าวเก็บของขึ้นรถกันนะครับ เวลานี้ก็เกือบๆ จะเที่ยงแล้วล่ะ ผมเองกินแต่ลมมานะครับ ไม่ได้กินข้าวเช้า หิวตาลายเหมือนกันครับ ไปครับไปหาข้าวกินกัน งานนี้เขามีเลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำครับ
	ก่อนจะได้กินข้าวกันนะครับ มีลำดับเหตุการณ์ที่เป็นทางการสักนิดนึงนะครับ พอเป็นพีธีครับ นั่นก็คือ "สรุปผลการซ้อมแผนโคลนถล่ม" ในครั้งนี้นั่นเอง โดยท่านนายอำเภอนะครับ ทุกภาคส่วนที่ร่วมงานก็ได้รายงานการปฏิบัติหน้าที่ของตน รวมทั้งผลความเสียหายที่เกิดขึ้นทั้งหมดครับ ทุกคนก็หิวน้ำครับ แต่น้ำหนึ่งที่ผมคิดว่าทุกคนกินจนอิ่มแล้ว นั่นก็คือน้ำใจนั่นเอง
่อ้าวบาดหนิ ฮอดเวลาที่ผมรอคอยแล้ว กินข้าวก้านนนนนน มีหมกหน่อไม้ ผัดผักรวมมิตรใส่หมู ทอดปลานิล แกงบักโบมใส่หมู ลวกผัก แจ่ว มีฮอดข้าวเหนียวและข้าวจ้าว จัดไปอย่าให้เสียครับ โรงพยาบาลของเราครับ นั่งก่อนเพื่อนนะครับ แต่ว่าเขาเจ้าพากันหนิเบิดแล้ว โรงบาลเฮาก็ยังนั่งกันพร้อมหน้าครับ เล่นซะไม่เหลือให้สัตว์เลี้ยงของพระในวัดเลย เห่อๆ
	ก่อนกลับนะครับ ( หรือว่าก่อนหลับเนี้ยเรา กินซะตาจะลืมไม่ขึ้นเลย ) แวะถ่ายรูปกับน้ำตก"เลยหง่า"กันสักรูป ในภาพนะครับอาจจะเห็นไม่ชัดนะครับ แต่ผมขอบอกครับว่า น้ำตกนี้อลังการณ์มากเลยครับ ยังก่าสิ่งมหัศจรรย์กันเลยทีเดียว ซึ่งผมเองก็พึ่งจะรู้จักน้ำตกนี้เหมือนกันนะครับ แต่ผมคิดว่าสำหรับคนภูหลวงเองน่าจะรู้กันหมดล่ะครับ ผมคนวังพุงครับ

แล้วพวกเราก็เดินทางกลับ รพ.ฯ กันโดยสวัสดิภาพครับ เป็นอันว่าภารกิจนี้เสร็จสิ้นไปด้วยดีครับ ขอบคุณผู้ติดตามอ่านทุึกคนครับ หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงก็อยากให้แสดงความคิดเห็นด้วยนะครับ จักขอบพระคุณยิ่ง